In november 2025 heb ik mijn eerste eigen katten, Ferdinand en Furby, mogen adopteren (eerder
bekend als Ami en Picasso). Ik had al ervaring met katten vanuit mijn ouderlijk huis, maar zodra ik ging
samenwonen met mijn vriend, moesten er natuurlijk direct poezensnuitjes komen. Gezien mijn
eerdere ervaring aarzelde ik niet om contact op te nemen over deze twee schuwe snuitjes. En oh, wat
ben ik daar blij mee, want mijn twee kleine draakjes maken elke dag weer een stuk leuker. Ik laat eerst
Ferdinand zijn verhaaltje doen:
Hallo ik ben Ferdinand! Samen met mijn zusje Furby ben ik op straat gevonden. Toen wij gevangen
werden, hadden we geen vertrouwen in mensensnuitjes en dat lieten we duidelijk merken door flink
naar hen te blazen. Tijdens het verblijf bij ons pleegvrouwtje kwam ik erachter dat mensensnuitjes
helemaal zo erg nog niet zijn en dat kriebels best fijn zijn. Maar ik moet je wel kennen, anders ga ik
nog steeds naar je blazen.
Toen kwam ineens iemand langs die ons zou willen adopteren. Ik ging direct naar haar blazen, maar
toen ze me een snoepje gaf, vond ik haar eigenlijk best oké. Diezelfde avond werden we door het
pleegvrouwtje naar ons nieuwe huis gebracht.
Na een dag of drie vertrouwde ik het eigenlijk wel en ging ik op zoek naar knuffels. Niet veel later lag
ik ook bij haar op schoot en kwam ik erachter dat haar vriend ook best oké is. Inmiddels mag vrouwtje
mij zelfs oppakken, maar ze moet me wel blijven kriebelen, anders spartel ik los. Ik voel me hier
helemaal op mijn plek en kan elke dag met mijn zusje stoeien (al vind ik het stiekem ook fijn om met
haar te knuffelen). Mijn zusje vond alles een stuk spannender dan ik en had wat meer tijd nodig, maar
dat laat ik haar zelf vertellen.
Hoi, mijn naam is Furby! Ik kijk van een afstandje toe hoe Ferdinand aandacht krijgt en vraag me af
wat daar nou zo fijn aan is. Ik schuil de hele dag onder de tafel en ik kom er alleen onderuit wanneer
het echt nodig is, het liefst wanneer er niemand is.
Maar stiekem ben ik ook wel een beetje nieuwsgierig. Ferdinand leek die mensensnuitjes eigenlijk
best leuk te vinden. Heel langzaam begon ik te ontdekken dat mijn nieuwe vrouwtje helemaal niet zo
eng was. Eerst kwam ik alleen kijken wanneer ze stil op de bank zat. Daarna durfde ik voorzichtig een
snoepje aan te pakken. En nog weer later liet ik heel even een aaitje toe.
Nu zijn we zes maanden verder en ben ik veranderd in een echte knuffelkont. Zodra vrouwtje naar
bed gaat, spring ik er direct bij. Ik kom om aandacht vragen, geef kopjes een geniet luid spinnend van
alle kriebels die ik krijg. Vreemde mensensnuitjes vind ik nog steeds best spannend, maar thuis voel ik
me veilig en gelukkig. Ik had gewoon wat meer tijd nodig om te ontdekken dat mensensnuitjes ook
heel lief kunnen zijn.
Als baasje van Ferdinand en Furby hoop ik dat hun verhaal laat zien dat ook schuwe katten een kans
verdienen. Het kan soms wat langer duren voordat ze je vertrouwen, maar juist die kleine stapjes
maken het zo bijzonder. Zes maanden geleden had ik nooit gedacht dat Furby, die zich het liefst
onzichtbaar maakte onder de tafel, nu als eerste om knuffels komt vragen. Met geduld, rust en een
veilige omgeving (lekkere snoepjes helpen ook 😉) kunnen deze katten helemaal opbloeien.
