In november 2023 kwamen Whoops en Bubbles bij me wonen. Toen ze hier kwamen wist ik niet wat me overkwam aan gezelligheid. De meisjes waren ontzettend goed gesocialiseerd bij Poezensnuitjes. Ze waren de eerste maanden heel close en de onbevangenheid van Whoops gaf Bubbles een gevoel van veiligheid. We speelden wat af. Ook leefden we echt samen. De poesjes namen mijn ritme aan. In de nacht sliepen we samen op het grote bed en overdag was het huis van hen als ik werkte. Later kwam de tuin daarbij. Heerlijk!
Whoops ligt vaak bovenop mij. Zij is de grootste knuffel die ik ken. Ze is overigens ook heel gevoelig en best onzeker. Stofzuigen vindt ze niet top en eigenlijk vindt ze het sowieso fijn als ik ieder onverwacht dingetje even aankondig. Bubs veroverde ik langzaam met geduld en door haar goed te zien. Ze zocht me op als ik wat aan het huishouden was, ging naast me liggen voor een aaitje en na een tijd lag ze vaste prik heerlijk naast me op bed. Het voelde echt als een enorm compliment dat zij zo’n vertrouwen in me kreeg.
Het duurde lang voor Bubbles het luikje naar de tuin door durfde, maar na nog meer tijd ging ze ondanks de nodige maatregelen ook de tuin uit. Ze is ook erg sportief. Ik ben af en toe een rondje met haar gaan lopen (ze sjeest dan echt achter me aan, erg leuk) en ze is erg goed gewend aan mijn stem. Ik hoef maar te roepen en ze komt. Erg fijn. Whoops blijft in de tuin. Ze speelt wat af daar. Met deze verandering zijn de meisjes ook wat zelfstandiger van elkaar geworden. Maar allebei helemaal thuis.
Omdat ik zo dol op deze dotten ben, vond ik het vaak leuk op de site van Poezensnuitjes te kijken. Het herinnerde me aan hoe het gestart is. Het zijn allemaal bijzondere verhalen van snuitjes die net als deze meiden lief, origineel en belangrijk worden in elkaars en iemands leven. Maar het viel me ook op dat sommige poesjes er best lang op stonden. Na advies en overleg met Stichting Poezensnuitjes maakte ik kennis met Jut. Jut heeft zoveel meegemaakt in haar jonge leventje en is na heel veel inspanning van straat gehaald door Poezensnuitjes. Ze was bepaald niet dol op mannen en de katers deden ook niet zo aardig tegen haar. Maar ze was en is ontzettend lief. Een dameshuis als de onze zou een fijne, veilige plek kunnen zijn.
Toen Jut kwam, was dat best even wennen voor de meisjes. Zeker omdat haar lievelingsplekje al gauw dat fijne grote bed werd. Ze kon immers eigenlijk niet goed alleen zijn. De logeerkamer was alleen fijn als ik er ook bij bleef. Ook heeft ze best zelfvertrouwen. Dus als ze even in verdediging dacht te moeten, kon ze een van de andere poezen wel wegjagen. Maar eigenlijk was het wennen zoals je zou verwachten: te begeleiden met liefde, geduld, aandacht en voldoende fijne plekjes. En net als bij de andere poesjes voel ik me heel bijzonder dat Jut mij zo vertrouwt. Ze kan heerlijk spinnen, melken en omrollen als ze geaaid wordt. Maar ze gaat net zo hard naar boven als er bezoek is. Ze is selectief, maar enorm lief.
Het is heerlijk met zijn viertjes. De dames die al wat langer in dit huishouden zijn, genieten van de energie die een nieuwe poes meebrengt: lekker meer aandacht, nog meer verwennerij aan poezenplekjes en nog meer spel. En ik geniet ervan om te zien hoe ieder zijn plekje vindt. Als ik van mijn werk kom zit Jut inmiddels voor het raam in haar mandje, samen met de andere poezen in de woonkamer ♥️. Chillen kan op drie verschillende kamers en ze pakken ook geregeld hun eigen stek. Helemaal goed!
Binnenkort staan er wat klussen op de planning. Ook een veilige buitenplek voor Jut. Zij klimt als de beste en het is niet ok als zij na alles wat zij meegemaakt heeft de tuin uit gaat. Nu is ze nog veilig binnen (lang leve de selectieve luikjes), maar ik wil haar buiten ook de veiligheid kunnen bieden. Ook heb ik met Jut afgesproken dat er een nieuw familieportret moet komen 😉.
Ik ben ontzettend blij met deze lieve snuitjes en onder de indruk van hoe goed de poezen van Stichting Poezensnuitjes afkomen. Ze zijn er echt klaar voor geweest en hebben een ontzettend mooie basis gekregen, ondanks wat ze hebben meegemaakt. Goud waard!
Sanne
